" على ( عليه السلام ) ، نيازهايى را كه در طول تاريخ ، انسانها را به خلق نمونه‌هاى خيالى و به ساختن الهه ها و رب النوع‌هاى فرضى مى كشانده ، در تاريخ امروز اشباع مىكند ، و از همه شگفت تر : همه فاضيل مطلقى را كه ما ناچار در اسطوره ها مى بينيم - چرا كه تصور مى كرديم اين احساسهاى مطلق در يك رب النوع ، حتى فرضى ، قابل جمع نيست - در يك اندام عينى جمع كرده است . جنگهايش را ملاحظه مى كنيم و او را مانند يك رب النوع اساطيرى در مى يابيم كه با شجاعت و بى باكى و نيرومندى شديد ، در حد مطلق پيكار مىكند . بطورى كه نيازهاى انسان را به داشتن و بودن يك احساس قدرت مطلق بشرى ، سيراب مىكند ، و در كوفه ، در برابر يك يتيم ، چنان ضعيف و چنان لرزان و چنان پريشان مىشود ، كه رقيق ترين احساس يك مادر را به صورت افسانه اى نشان مىدهد ، و در مبارزه با دمن چنان بى باك و خشونت به خرج مىدهد كه مظهر خشونت شمشير است ، و شمشيرش ذوالفقار مظهر برندگى وخونريزى و بى رحمى نسبت به دشمن در مبارزه است ، و در داخل جامعه اسلامى از اين نرمتر ، و از اين صميمى تر و پر گذشت تر پيدا نمى شود . على ( عليه السلام ) وقتى مى بيند اگر بخواهد به خاطر احقاق حقش شمشير بكشد ، مركز خلافت و قدرت اسلامى متلاشى مىشود و آنگاه وحدت مسلمين بر باد مى رود ، ناگزير صبر مىكند ، يك ربع قرن صبر مىكند . و با شرايطى و در وضعى زندگى مىكند كه درست احساس زندگى پرومته به زنجير كشيده را در انسان بوجود مى آورد . اما ، على ( عليه السلام ) ، به خاطر انسان ، اين زنجير را برخود ، بر اندامش ، مىپيچد ، يك ربع قرن ، خاموشى از طرف روحى كه همواره بى قرار است ، و از ده سالگى خويش وارد نهضت اسلام شده ، به تعبير خودش صبرى با طعم احساس انسانى كه " خار در چشم و استخوان در گلو است . . . " . آرى سخن گفتن از اين رب النوع انواع گوناگون عظمتها ، قداست ها ، زيبائى ها